W 1910 roku zegarek Rolex został odznaczony certyfikatem precyzji chronometrycznej od Szwajcarskiego Instytutu Testów Chronometrycznych (COSC) w Bienne. Ten zegarek naręczny okazał się zatem tak samo precyzyjny jak zegarek kieszonkowy, który w tamtych czasach stanowił punkt odniesienia. Kilka lat później, w 1914 roku, branża zegarmistrzowska ponownie była pod ogromnym wrażeniem, gdy kolejny zegarek naręczny marki Rolex otrzymał certyfikat precyzji klasy „A” od obserwatorium Kew-Teddington w Wielkiej Brytanii. Wyróżnienie to było dotychczas zarezerwowane głównie dla masywnych chronometrów morskich.
Dzięki tym osiągnięciom firma Rolex w znacznym stopniu przyczyniła się do wzrostu renomy zegarków na rękę, które wcześniej postrzegano jedynie jako biżuterię i uważano za mało wiarygodne pod względem dokładności. Po pokonaniu wyzwania związanego z precyzją firma Rolex skupiła swoją uwagę na zaprojektowaniu idealnej koperty, która chroniłaby skrywane wewnątrz mechanizmy.